Non cheguei a Facto Delafé y Las Flores Azules xa que Munster estreábase na Copa de Europa de Rugbi e o primeiro é o primeiro; o suposto fotográfo deste blogue que traballa menos que o do BOE, di que estiveron ben o grupo de indie-pop de Barna; eu logo de botar unha ollada -ou orellada- ao seu myspace e coñecendo o seu estilo coido que non perdín nada. Pola contra díxome que Pastora non. Mais eu que aí si que cheguei, algo tarde, pero cheguei, digo que si; non será para botarse a chimpar, pero velaquí si que foi un xeito agradable e divertido de usar as máquinas das que se encarga Caïm, a voz da Dolo mola -e as súas pernas tamén, redios... ninguén ten fotos?-; e todo mesturado coas imaxes manexadas por Pauet, fan do seu un espectáculo diferente ao dos demáis, e iso hoxe por hoxe xa é abondo, se por riba é agradable aos ouvidos pois mellor que mellor. Tardaron un bo pedazo en saír facer os bises, e é que a cantante mudouse por un curto e robótico vestidiño azul para facer as últimas, entre as que caeu a inevitable Lola. Logo uns de Lugo, ...

Ao día seguinte da semifinal rock do nSaio na miña vila de curro, tiña que ir ao meu Luguiño, mais non había presa e polo camiño, simplemente mudando a ruta cotiá, caía o Festival Independente de Vilalba. Xa que quedara con fame de escoitar algo máis polo miudo aos vigueses The Blows para alá enfilamos a festifurgo. Un DJ que poñía boa música e do cal non lembro o nome, amenizaba o previo; un previo que se fixo un chisco longo ata que foron aparecendo coñecidos -perigosos coñecidos caghiná- e máis o vagonetas do fotógrafo deste site. Arrincaron no palco os lucenses Ian e... que queren que lles diga; un pop demasiado pop, demasiado floripondio, que non animaba moito precisamente. Non é meterse coa calidade individual dos músicos que me consta a teñen; como dixo o das afotos o que amola "non son eles, son as cancións". Está claro que o indie e máis eu non acabamos de conectar. O xa coñecido e repetido repertorio fémino de Luis Tosar, Piti Sanz e compaña, serviu neste caso para alegrar e despexar un chisco os ouvidos; o máis clásico pó-ró de versións que fan The Ellas estivo ben cantado polo Tosar coma ...