Non cheguei a Facto Delafé y Las Flores Azules xa que Munster estreábase na Copa de Europa de Rugbi e o primeiro é o primeiro; o suposto fotográfo deste blogue que traballa menos que o do BOE, di que estiveron ben o grupo de indie-pop de Barna; eu logo de botar unha ollada -ou orellada- ao seu myspace e coñecendo o seu estilo coido que non perdín nada. Pola contra díxome que Pastora non. Mais eu que aí si que cheguei, algo tarde, pero cheguei, digo que si; non será para botarse a chimpar, pero velaquí si que foi un xeito agradable e divertido de usar as máquinas das que se encarga Caïm, a voz da Dolo mola -e as súas pernas tamén, redios... ninguén ten fotos?-; e todo mesturado coas imaxes manexadas por Pauet, fan do seu un espectáculo diferente ao dos demáis, e iso hoxe por hoxe xa é abondo, se por riba é agradable aos ouvidos pois mellor que mellor. Tardaron un bo pedazo en saír facer os bises, e é que a cantante mudouse por un curto e robótico vestidiño azul para facer as últimas, entre as que caeu a inevitable Lola. Logo uns de Lugo, ...

Andaba no bico de todos nos bolos previos, segundo ían chegando as novas, do pouco ou nada que íamos ter neste San Froilán. E así está sendo, e vai ser. O panorama musical galego atópase nun intre espectacular, con grupos a mancheas dando concertos caralludos e estilos musicais a rabear de variado. Electrónica, ritmos africanos, novas músicas, fusión, cumbia, reggae, rap, ska, blues, punk, rock, garaxe, metal, festa-rachada, folk-rock, jazz-folk, folk-fusión, heavy-folk, folkeukesei... Temos de todo o imaxinable e do que non ande no maxín tamén. E quen ven ao San Froilán? Ninguén. No sanfro ten que haber de todo, dacordo, si, incluso deses... Mais desta volta dos que pasaron foron de nós; agás os que entrevista El Progreso que están todos encantadísimos da vida; xa hai que atinar ben. O colmo do despropósito chega o Domingo das Mozas: quen toca ese día? Sen comentarios.