Esta finde acontecían en Lugo, entroutros, dous concertos totalmente distintos; dous artistas diferentes, onde a única coincidencia radica na inicial -e no acústico-. O Club Babel traía por cinco lereles a Miki Nervio & The Bluesmakers e Lugo Cultural comezaba a Semana de Benvida con Manecas Costa & Narf. O venres pois, a Babel enchíase dos máis puros sons bluseiros dos anos 20 e 30 feitos por este grupo coruñés que leva 15 anos adicándose a facer blues e que non era difícil atopalo tocando nas rúas herculinas. Dos inicios máis eléctricos foron mudando cara un blues máis antigo e acústico no que inclúen instrumentos coma a guitarra de aceiro, harmónica, banjo, o mítico kazoo e mesmo unha táboa de lavar na que o percusionista entra en trance cos seus dedais, e que foi o que se puido escoitar o pasado venres en Lugo. Everybody's fishing, Kansas City, Crazy About You e moitos outros coñecidos temas de Miki Nervio, que ademáis do kazoo e das voces toca a guitarra no ar, caeron na sala lucense cun son bastante defectuoso e nun ambiente raro, raro, raro, onde os menos coido que eramos os que fumos ver o concerto. Xa o domingo á noitiña, ...

Non cheguei a Facto Delafé y Las Flores Azules xa que Munster estreábase na Copa de Europa de Rugbi e o primeiro é o primeiro; o suposto fotográfo deste blogue que traballa menos que o do BOE, di que estiveron ben o grupo de indie-pop de Barna; eu logo de botar unha ollada -ou orellada- ao seu myspace e coñecendo o seu estilo coido que non perdín nada. Pola contra díxome que Pastora non. Mais eu que aí si que cheguei, algo tarde, pero cheguei, digo que si; non será para botarse a chimpar, pero velaquí si que foi un xeito agradable e divertido de usar as máquinas das que se encarga Caïm, a voz da Dolo mola -e as súas pernas tamén, redios... ninguén ten fotos?-; e todo mesturado coas imaxes manexadas por Pauet, fan do seu un espectáculo diferente ao dos demáis, e iso hoxe por hoxe xa é abondo, se por riba é agradable aos ouvidos pois mellor que mellor. Tardaron un bo pedazo en saír facer os bises, e é que a cantante mudouse por un curto e robótico vestidiño azul para facer as últimas, entre as que caeu a inevitable Lola. Logo uns de Lugo, ...

Andaba no bico de todos nos bolos previos, segundo ían chegando as novas, do pouco ou nada que íamos ter neste San Froilán. E así está sendo, e vai ser. O panorama musical galego atópase nun intre espectacular, con grupos a mancheas dando concertos caralludos e estilos musicais a rabear de variado. Electrónica, ritmos africanos, novas músicas, fusión, cumbia, reggae, rap, ska, blues, punk, rock, garaxe, metal, festa-rachada, folk-rock, jazz-folk, folk-fusión, heavy-folk, folkeukesei... Temos de todo o imaxinable e do que non ande no maxín tamén. E quen ven ao San Froilán? Ninguén. No sanfro ten que haber de todo, dacordo, si, incluso deses... Mais desta volta dos que pasaron foron de nós; agás os que entrevista El Progreso que están todos encantadísimos da vida; xa hai que atinar ben. O colmo do despropósito chega o Domingo das Mozas: quen toca ese día? Sen comentarios.

E deron un bo concerto con moito rock, pouca cumbia e non moita patria: faltou Anselma para desgusto do que suscribe e moitos outros. Aínda así algunha das míticas caeu e os tipos portáronse a pesar de que estabamos catro gatos mirando o conto. Polo que respecta ao concurso, gañaron con total xustiza os d'A Moninha, en Santiago, non sei que fago, non sei que fago, en Compostela moita tela, fumando petas cos meus colegas... ou sexa, Som do Galpom; tiña mágoa de que, por motivos que xa confesei por aí abaixo, non lles fixera moito caso no Festival da Chaira, e ben que me gustou nesta segunda oportunidade a súa mestura de funky, reggae e rap. De Loba Loo pouco podo dicir mal que me pese, xa que foron os primeiros en saír e cando cheguei debían ir polo penúltimo tema; o que está claro é que a cantante ten unha vozarrón de moito carallo (isto era folk?). Os seguintes, en categoría rock, os rapaciños de Boiro, Sínefres, que xa vira en Ribadeo coa mesma impresión: a música ben, bo rock, pero á voz da cativa quédalle moito que madurar. Chegou a quenda da mestizaxe e dos xa mentados ...

E já vam seis anos. Buf! Como passa o tempo. Esta é outra cita de obriga e desta volta os Sleepwalkers traíam a The Mirage, de Vigo, e mais The Dixie Boys, do Porto. Ao cair a noite arrincaram os vigueses, cum heavy mui clássico, mesmo diria em excesso clássico, ou o que é o mesmo, nada surpreendente. O qual nom quer dizer mau, conste, mas mui festeiro nom é o metal, nom? Polo meio a stripper, que pedira-nos pôr-lhe nom sei que temas, e acabou bailando o que lhe saiu da gaita o meu bem querido soci. Logo viriam os portuenses e o seu rockabilly, clássico também, mas o rockabilly já é outro conto prá festa e o seu concerto prolongou-se até altas horas, repetindo requeridos polo público, que aginha converter-mo-nos em incondicionais.

Ou Estrelhita Castro e La Fura dels Baus. Sen dúbida a presenza de La Fura é motivo máis ca suficiente para ir mirar o espectáculo, aínda a pesar do emperador do carriño dos xeados. O endeusamento e idiotez deste suposto gaiteiro ─calvo e moi despeinado, que dicía o chiste─ raia xa no ridículo; ben, non raia, sobrepasa e mesmo pode provocar vergonza allea. Por sorte meu amigo, a súa dona, e máis eu, tomámolo con humor e os acenos do pailaroco máis os seus intentos continuos por erixirse en único protagonista do espectáculo, acadaron unhas cantas racións de boas risas, e bautizámolo de novo unha morea de veces; gustoume o de Estrellita Castro que lle saiu da alma ao Vili. Por sorte tamén, alí estaban os da Fura para abraiarnos coas súas..., súas... cousas; sempre impredecibles e sorprendentes: desde unhas simples caixas de cartón que nos entretiveron moito máis cas laretadas inintelixibles do paxaro bobo, ata un parto dunha femia humana por parte dunha xigantesca femia de metal, con rompida de augas incluída. Coa Fura hai que ter sempre un ollo na caluga, por se acaso. [kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Ka5zeE1EO-Y" width="425" height="350" wmode="transparent" /] Pero o imbécil é tan imbécil que mesmo tratou de eclipsar ...

No Festival Interfolk, esse invento dos sociatas pra desculpar ter-se cargado as festas da primavera dos bloqueiros, traia nesta sua quinta edicom a La Shica, Transglobal Underground e DJ Shantel, quando menos curiosos, diferentes e interessantes; mas também a Malvela e os Celtas Cortos. A noite da sexta adicava-se aos alternativos, começando coa fusom de flamenco, hip-hop e funk a cargo desta folclórica de pelo curto que nom deixa indiferente a ninguém. E pra fusom a de Transglobal Underground, que vinham a seguir pra subir o ritmo do bolo, chegados da UK onde algumha imprensa chegou qualifica-los de Fathers of Fusion. Rematava o conto DJ Shantel com umha interessantíssima mistura de folk experimental com claras raízes rumanas e a electrónica; o tipo aproveitou de subir a duas raparigas pra melhorar o espectáculo e deu atendido às máquinas e mais a flirtear com elas, um fenómeno: Disko disko partizani! Já no sábado, antes do jantar, a praça de Santa María enchia-se dos cantares das entranháveis Malvela cujo espírito convida a acompanha-las, quer nas vozes quer nas danças. E na noite o efeito rebanho do que o ser humano faz gala de cotio, na sua infinita estupidez, produzia umha assistência muito maior do ...