Compre empezar cun aviso a navegantes: nas festas de vrao de Rábade atoparaste cuns persoeiros aparentemente afables e simpáticos, mesmo engaioladores; adoitan rir e cantar; tamén tocar toda clase de instrumentos con tino; algúns visten do mesmo xeito para se identificar. Brindarán contigo. Atópanse por todos os recunchos do país mais no RabaFolk o seu número é incalculable. Cuidadín, trátase dunha secta do máis perigoso que existe e aló no máis escuro agochan o pior dos males: o cultivo extremista da festa. Mesmo asaltan o palco e apodéranse dos artistas. E no seu local de perdición con máxicos efluvios de licorca, chegará o convite para que continues a troula no río, o cal baixan medio espidos con viandas, caldos e licores. Se aceptas estás perdido. Non hai volta atrás. Seica Foula non subiu ao escenario e tocaron a pe de rúa, cáseque seguro acompañados dalgún destes diaños, facendo máis levadeira a longa espera que tiñan por diante os ousados que facían quenda polo churrasco. Aínda coa mestura do cheiro a fume e carne percorrendo o ar, Berrogüetto empoleirouse ao palco. O seu máis que correcto folk vangardista non pecou de excesos tradicionais e tirou máis pola festa e pola complicidade do ...

...ou Blues pasado por auga. Un dos máis grandes visitaba Ponte Vedra a noite do xoves 24 no seu Festival de Jazz. O monstro ─aplicable no musical e no físico─ Johnny Winter desgarrou toda a potencia do seu mellor blues nunha ateigada Praza da Ferraría logo de trocar a orde de actuación con Scott McKeon. Todas as almas que alí estabamos decatámonos do por que do cambio cando o teloneiro reconvertido a pechacancelas comezou a súa actuación: o vello acadou que na súa hora e media non caera nin unha gota de auga logo de zorregar toda a tarde; ou ben tiña moita mellor información meteorolóxica que os máis dos mortais ou ben confírmase o seu pacto co diaño, sendo máis probable esta segunda opción logo de escoitar o blues impresionante que manou das súas guitarras e da súa gorxa malia seu feble aspecto e idade. Chegou a pouco e pagou a pena unha viaxe que daba moita preguiza. Máis aínda co que veu despois. A que chaman promesa, o británico Scott McKeon, apadriñado por Mark Knopfler, é unha realidade coma un mundo. Chegoulle a compaña dun baixo (Tom Latham) e dun batera (Phil Wilson), cun estilo moi Ray Vaughan, para ...