Pouco que dizer dum concerto organizado, seguro que coa melhor das intençons, pol@s Siareir@s Galeg@s. Porém, o Frontom de Riazor valerá pra isso, pra jogar ao frontom mas nom prà música; o som aló foi nem mais nem menos que espantoso pra ouvidos todos, pese aos esforços de Trapallada, Skacha, Lamatumbá, Tonhito de Poi e Rasa Loba, e os seus respectivos técnicos, aliás, nom quitou da festa rachada. [kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/vvN8yx2_uuA" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Muito havia onde escolher este fim-de. Apenas em Compostela a decisom por um ou outro concerto era complicada: existia ‒e ainda existe, logo‒ umha déveda com Skárnio contraída no Castanhazo e muitas ganas de ver/escoitar a Sacha na Horta. O bom trato recebido numha primeira visita ao local da Gentalha do Pichel na procura da ansiada camisola e vendo que na capital zorregava com sanha, mais a situaçom da festifurgo perto da segunda opçom, ajudaram na escolha. Assim, logo de encher o bandulho em previsom de minimizar os efeitos desmemoriadores ‒muito sérios já na idade do louBáM‒ que de certo haviam acontecer pola inevitável ingesta do licor nacional, o irredento festicultor regressou à Gentalha disposto a desfrutar das Ataque Escampe e mais das Sacha. O concerto celebrava-se dentro dos actos culturais programados polo FSGal e, nom tardando, os sons do "rock de série B" tirados de Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos e mais de Galicia es una mierda, ateigaram o soto de Santa Clara 21 e os ouvidos dos seus okupantes, mesmo fazendo-se curta esta primeira actuaçom, na que nom racharam tantas cordas coma no Sítio Distinto. A seguir, as Sacha na Horta (faltava umha ou perdi-me ...

Ia um frio de mil dianhos, sim, e [ironic_mode=on]o suposto sistema de calefacçom que se anunciava na página dos bravús nom devia furrular mui alá[ironic_mode=off], porém para algo temos o nosso bendito LK. Se temos em conta ademais que os grupos que íamos escoitar no mercado gandeiro de Chantada iam todos pola linha do ska-punk-rock-folk o frio havia escorrentar-se aginha; e assim foi. Pontuais começavam os Bastards On Parade, grupo da Crunha com influências dos míticos Pogues, Dropkick Murphys e mesmo os da cabeça de cartel; co típico ambiente do primeiro concerto mas ainda assim muito mais arroupados que, por exemplo, os primeiros dos bolos de nSaio, deram-me a impressom de faltar-lhes algo de rodagem individualmente e ao gaiteiro dar canha à prática de digitaçom a nom ser que tocasse assim adrede... ou nom fosse quem de quecer as mãos, que todo pode ser; com todo montaram boa festinha. A seguir entravam a saco os de Coia, Skacha, que chega-lhes coa batera, o baixo, a guitarra e a voz para monta-la bem montada; umhas primeiras catas do LK mais temas como A Ferro e Lume ou Ben te foden e o frio foi ranha-la definitivamente. De Asturies, e precedidos por ...

Esta finde acontecían en Lugo, entroutros, dous concertos totalmente distintos; dous artistas diferentes, onde a única coincidencia radica na inicial -e no acústico-. O Club Babel traía por cinco lereles a Miki Nervio & The Bluesmakers e Lugo Cultural comezaba a Semana de Benvida con Manecas Costa & Narf. O venres pois, a Babel enchíase dos máis puros sons bluseiros dos anos 20 e 30 feitos por este grupo coruñés que leva 15 anos adicándose a facer blues e que non era difícil atopalo tocando nas rúas herculinas. Dos inicios máis eléctricos foron mudando cara un blues máis antigo e acústico no que inclúen instrumentos coma a guitarra de aceiro, harmónica, banjo, o mítico kazoo e mesmo unha táboa de lavar na que o percusionista entra en trance cos seus dedais, e que foi o que se puido escoitar o pasado venres en Lugo. Everybody's fishing, Kansas City, Crazy About You e moitos outros coñecidos temas de Miki Nervio, que ademáis do kazoo e das voces toca a guitarra no ar, caeron na sala lucense cun son bastante defectuoso e nun ambiente raro, raro, raro, onde os menos coido que eramos os que fumos ver o concerto. Xa o domingo á noitiña, ...

Non cheguei a Facto Delafé y Las Flores Azules xa que Munster estreábase na Copa de Europa de Rugbi e o primeiro é o primeiro; o suposto fotográfo deste blogue que traballa menos que o do BOE, di que estiveron ben o grupo de indie-pop de Barna; eu logo de botar unha ollada -ou orellada- ao seu myspace e coñecendo o seu estilo coido que non perdín nada. Pola contra díxome que Pastora non. Mais eu que aí si que cheguei, algo tarde, pero cheguei, digo que si; non será para botarse a chimpar, pero velaquí si que foi un xeito agradable e divertido de usar as máquinas das que se encarga Caïm, a voz da Dolo mola -e as súas pernas tamén, redios... ninguén ten fotos?-; e todo mesturado coas imaxes manexadas por Pauet, fan do seu un espectáculo diferente ao dos demáis, e iso hoxe por hoxe xa é abondo, se por riba é agradable aos ouvidos pois mellor que mellor. Tardaron un bo pedazo en saír facer os bises, e é que a cantante mudouse por un curto e robótico vestidiño azul para facer as últimas, entre as que caeu a inevitable Lola. Logo uns de Lugo, ...

Andaba no bico de todos nos bolos previos, segundo ían chegando as novas, do pouco ou nada que íamos ter neste San Froilán. E así está sendo, e vai ser. O panorama musical galego atópase nun intre espectacular, con grupos a mancheas dando concertos caralludos e estilos musicais a rabear de variado. Electrónica, ritmos africanos, novas músicas, fusión, cumbia, reggae, rap, ska, blues, punk, rock, garaxe, metal, festa-rachada, folk-rock, jazz-folk, folk-fusión, heavy-folk, folkeukesei... Temos de todo o imaxinable e do que non ande no maxín tamén. E quen ven ao San Froilán? Ninguén. No sanfro ten que haber de todo, dacordo, si, incluso deses... Mais desta volta dos que pasaron foron de nós; agás os que entrevista El Progreso que están todos encantadísimos da vida; xa hai que atinar ben. O colmo do despropósito chega o Domingo das Mozas: quen toca ese día? Sen comentarios.

Semella que non hai xeito de rematar a tempada festivaleira e cáseque imitando o nome daquela segunda parte do mítico e adictivo xogo dos Lemmings vou berrando... Oh, no! More festivals cara Monterroso, onde a xente d'O Teixo organizaba estoutra troula. Un da Asociación Cultural e Deportiva poñíame ao día do evento mentres maltiraba unha caña: seica outros anos xa fixeran algún concerto e que o festival non nacía con grandes pretensións, advertíndome de paso que a cousa ía con algo de retraso; mais non levaba mala pinta, utilizando o interior d'A Cúpula cun escenario e unha barra, máis outro tanto baixo carpa no exterior. E con retraso comezaba no interior o grupo local Nemetos, que non o fixeron nada mal, aínda que o estilo -que era o mesmo de todo canto grupo de raparigos que empeza- non aportara nada novo. Os Malabares, fóra, non era un grupo... eran malabares, en fin a miña neurona... O son no interior non ía moi alá como era de esperar, ademáis de faltarlles o cantante (ou iso me dixo un seu familiar coñecido meu) ao seguinte grupo local, Xenro, que con estas premisas plantábase no escenario e facían o seu bolo ante a ...

A noitiña do sábado Vilalba ofrecía dous novos concertos, por unha banda un moi rockeiro Raimundo Amador pasadísimo de watios, seguidos dos Som do Galpom que viñan ás carreiras do Foundation Reggae Festival, en Culleredo. Dous estilos totalmente distintos. Dous concertos caralludos. Por unha banda Raimundo Amador comezou máis rockeiro ca nunca pero sigo pensando que está medio xordo, porque o volume do directo mesmo facía dano nos ouvidos. A asistencia era bastante boa, aínda que xa non tanto a participación: coma sempre na Galiza, cando nos decidimos, é tarde. Aínda así uns cantos grupiños colaboramos ben coas míticas Candela, Pata Palo, Bolleré... Ay que gustito pa mis orejas. O bis tiverono que facer sen que llo pediran, claro que o tema dos bises ha pasar á historia en breve, se non pasou xa, dame a impresión. Polo menos nos festivais eche así, tócase o tempo estipulado e que comece o seguinte, é o que hai, non si? Ben, rematado o Amater, aínda tardaron ben en subirse os d'A Moninha, pero facer dous bolos nunha noite ten os seus atrancos; o público fuxiu. Aínda así, a pesares da espantada da xente, uns moitos polo frio e outros moitos por que ...

E deron un bo concerto con moito rock, pouca cumbia e non moita patria: faltou Anselma para desgusto do que suscribe e moitos outros. Aínda así algunha das míticas caeu e os tipos portáronse a pesar de que estabamos catro gatos mirando o conto. Polo que respecta ao concurso, gañaron con total xustiza os d'A Moninha, en Santiago, non sei que fago, non sei que fago, en Compostela moita tela, fumando petas cos meus colegas... ou sexa, Som do Galpom; tiña mágoa de que, por motivos que xa confesei por aí abaixo, non lles fixera moito caso no Festival da Chaira, e ben que me gustou nesta segunda oportunidade a súa mestura de funky, reggae e rap. De Loba Loo pouco podo dicir mal que me pese, xa que foron os primeiros en saír e cando cheguei debían ir polo penúltimo tema; o que está claro é que a cantante ten unha vozarrón de moito carallo (isto era folk?). Os seguintes, en categoría rock, os rapaciños de Boiro, Sínefres, que xa vira en Ribadeo coa mesma impresión: a música ben, bo rock, pero á voz da cativa quédalle moito que madurar. Chegou a quenda da mestizaxe e dos xa mentados ...